நீதிநெறி பாடல்

“பழமொழி விளக்கம்” என்னும் “தண்டலையார் சதகம்”

Posted on

“பழமொழி விளக்கம்” என்னும்
“தண்டலையார் சதகம்”
ஆசிரியர் : படிக்காசுப் புலவர்
(அறுசீர் விருத்தம்)

காப்பு
விநாயகர் துதி

சீர்கொண்ட கற்பகத்தில் வாதாவி
நாயகனைத் தில்லை வாழுங்
கார்கொண்ட கரிமுகனை விகடசக்ரகணபதியைக் கருத்துள் வைப்பாம்
பேர்கொண்ட ஞானநா யகிபகன்தண்டலையெம் பெருமான் மீதில்
ஏர்கொண்ட நவகண்டம் இசைந்தபழமொழிவிளக்கம் இயம்பத்தானே

இதுவுமது

வேதநெறி விளம்பியசொல் ஆகமநூல்
விளம்பியசொல் மிகுபுராணம்
ஏதுவினிற் காட்டியசொல் இலக்கணச்சொல்இசைந்தபொருள் எல்லாம் நாடி
ஆதிமுதல் உலகுதனில் விளங்குபழமொழிவிளக்கம் அறிந்து பாடச்
சோதிபெறு மதவேழ முகத்தொருவன்அகத்தெனக்குத் துணைசெய் வானே

அவையடக்கம்

வள்ளுவர்நூ லாதிபல நூலிலுள
அரும்பொருளை வண்மை யாக
உள்ளபடி தெரிந்துணர்ந்த பெரியவர்கள்முன்நானும் ஒருவன் போலப்
பள்ளமுது நீருலகிற் பரவுபழமொழிவிளக்கம் பரிந்து கூறல்
வெள்ளைமதியினன் கொல்லத் தெருவதனில்ஊசிவிற்கும் வினைய தாமே

நூல்

திருவிளக்கிடுவதன் பயன்

வரமளிக்குந் தண்டலையார் திருக்கோயி
லுள்புகுந்து வலமாய் வந்தே
ஓருவிளக்கா யினும்பசுவின் நெய்யுடன்தாமரைநூலில் ஒளிர வைத்தால்
கருவிளக்கும் பிறப்புமில்லை இறப்புமில்லைகைலாசங் காணி யாகும்
திருவிளக்கிட் டார்தமையே தெய்வமளித்திடும்வினையுந் தீருந் தானே 1

கடவுள் செய்த நன்றிக்கு பிரதி நன்றி இல்லை

கூன்செய்த பிறையணியுந் தண்டலையார்
கருணைசெய்து கோடி கோடி
யான்செய்த வினையகற்றி நன்மைசெய்தால்உபகாரம் என்னா லுண்டோ
ஊன்செய்த உயிர்வளரத் தவந்தானம்நடந்தேற உதவி யாக
வான்செய்த நன்றிக்கு வையகமென்செய்யுமதை மறந்தி டாதே 2

முன்செய்த தருமத்திற்குப் பின் பயன் கிடைக்கும்

அட்டதிசை எங்கணும்போ யலைந்தாலும்
பாதாளம் அதிற்சென் றாலும்
பட்டமென வானூடு பறந்தாலும்என்னஅதிற் பயனுண் டாமோ
பிட்டுவர மண்சுமந்த தண்டலையாரேமுன்னாள் பெரியோர் கையில்
இட்டபடி யேயொழிய வேறாசைப்படின்வருவ தில்லை தானே 3

அவரவர் செய்கைக்குத் தக்க பலன்

தன்மமதைச் செய்தல் வேண்டும் தண்டலைநீள்
நெறியாரே தயவு செய்வார்
வன்மவினை செயல்வேண்டாம் பொய்வேண்டாம்பிறரையொன்றும் வருத்தல் வேண்டாம்
கன்மநெறி வரல்வேண்டாம் வேண்டுவதுபலர்க்கும்உப கார மாகும்
நன்மைசெய்தார் நலம்பெறுவர் தீமைசெய்தார்தீமைபெற்று நலிவார் தாமே 4

இல்லற துறவறத்தின் தன்மை

புல்லறிவுக் கெட்டாத தண்டலையார்
வளந்தழைத்த பொன்னி நாட்டிற்
சொல்லறமா தவம்புரியுஞ் சௌபரியுந்துறவறத்தைத் துறந்து மீண்டான்
நல்லறமாம் வள்ளுவர் போல் குடிவாழ்க்கைமனைவியுடன் நடத்தி நின்றால்
இல்லறமே பெரிதாகுந் துறவறமும்பழிப்பின்றேல் எழில தாமே 5

கற்புடை மங்கையர் மகிமை

முக்கணர்தண் டலைநாட்டிற் கற்புடைமங்
கையர்மகி மைமொழியப் போமோ
ஒக்குமெரி குளிரவைத்தாள் ஒருத்திவில்வேடனைஎரித்தாள் ஒருத்தி மூவர்
பக்கமுற அமுதளித்தாள் ஒருத்திஎழுபரிதடுத்தாள் ஒரத்தி பண்டு
கொக்கெனவே நினைத்தனையோ கொங்கணவாஎன்றொருத்தி கூறி னாளே 6

நற்பிள்ளை ஒன்றால் குலம் நன்மையடையும்

நன்றிதரும் பிள்ளையொன்று பெற்றாலுங்
குலமுழுதம் நன்மை யுண்டாம்
அன்றியறி வில்லாத பிள்ளையொருநூறுபெற்றும் ஆவ துண்டோ
மன்றில்நடம் புரிவாரே தண்டலையாரேசொன்னேன் வருடந் தோறும்
பன்றிபல ஈன்றுமென்ன குஞ்சரமொன்றீன்றதனாற் பலனுண் டாமே 7

நல்லதைப் பெரியோர் நாயகனுக்கு அளிப்பர்

அல்லமருங் குழலாளை வரகுணபாண்
டியயரசர் அன்பாலீந்தார்
கல்லைதனில் மென்றுமிழ்ந்த ஊனமுதைக்கண்ணப்பர் கனிவால் ஈந்தார்
சொல்லியதண் டலையார்க்குக் கீரையுமாவடுவும்ஒரு தொண்ட ரீந்தார்
நல்லதுகண் டாற்பெரியோர் நாயகனுக்கென்றதனை நல்கு வாரே 8

விருந்தில்லா உணவு மருந்து

திருவிருந்த தண்டலையார் வளநாட்டில்
இல்வாழ்க்கை செலுத்து நல்லோர்
ஒருவிருந்தா கிலுமின்றி உண்டபகல்பகலாமோ உறவாய் வந்த
பெருவிருந்துக் குபசாரஞ் செய்தனுப்பிஇன்னமெங்கே பெரியோ ரென்று
வருவிருந்தோ டுண்பதல்லால் விருந்தில்லாதுணுஞ்சோறு மருந்து தானே 9

இன்சொல்லின் உயர்வு

பொற்குடையும் பொற்றுகிலும் பொற்பணியுங்
கொடுப்பதென்ன பொருளே என்று
நற்கமல முகமலர்ந்தே உபசாரமிக்கஇன்சொல் நடந்தால் நன்றே
கற்கரையும் மொழிபாகர் தண்டலையார்வளநாட்டிற் கரும்பின் வேய்ந்த
சர்க்கரையின் பந்தலிலே தேன்மாரிபொழிந்துவிடுந் தன்மை தானே 10

ஞானம் வேண்டி இரங்கல்

குறும்பெண்ணா துயர்ந்தநல்லோர் ஆயிரஞ்சொல்
னாலுமதை குறிக்கொ ளாமல்
வெறும்பெண்ஆ சையில்சுழல்வேன் மெய்ஞ்ஞானம்பொருந்திஉனை வேண்டேன் அந்தோ
உறும்பெண்ணார் அமுதிடஞ்சேர் தண்டலைநீள்நெறியேயென் உண்மைதேரில்
எறும்பெண்ண்஡ யிரமப்பாற் கழுதையுங்கைகடந்ததென்றேன் எண்ணந் தானே 11

உப்பிட்டவரை உலகம் நினைக்கும்

துப்பிட்ட ஆலம்விதை சிறிதெனினும்
பெரிதாகும் தோற்றம் போல
செப்பிட்ட தினையளவு செய்நன்றிபனையளவாய் சிறந்து தோன்றும்
கொப்பிட்ட உமைபாகர் தண்டலையார்வளநாட்டிற் கொஞ்சமேனும்
உப்பிட்ட பேர்கள்தமை உளவரையும்நினைக்குமிந்த உலகந் தானெ 12

வீண்செயல்கள்

மேட்டுக்கே விதைத்தவிரை வீணருக்கே
செய்தநன்றி மேயும் பட்டி
மாட்டுக்கே கொடுத்தவிலை பரத்தையர்கேதேடியிட்ட வண்மை எல்லாம்
பாட்டுக்கே அருள்புரியுந் தண்டலையார்வீதிதொறும் பரப்பி டாமல்
காட்டுக்கெ எரித்தநிலாக் கானலுக்கேபெய்தமழை கடுக்குந்தானே 13

சிறியோர் நற்கதி அடையார்

சங்கையறப் படித்தாலுங் கேட்டாலும்
பிறர்குறுதி தனைச்சொன் னாலும்
அங்கணுல கினிற்சிறியோர் தாமடங்கிநடந்துகதி யடைய மாட்டார்
திங்களணி சடையாரே தண்டலையாரேசொன்னேன் சிறிது காலம்
கங்கையிலே படர்ந்தாலும் பெய்ச்சுரைக்காய்நல்லசுரைக் காயா காதே 14

உலகப் பற்று விடாததற்கு இரங்கல்

உழையிட்ட விழிமடவார் உறவுவிட்டும்
வெகுளிவிட்டும் உலக வாழ்விற்
பிழைவிட்டும் இன்னமின்னம் ஆசைவிடாதலக்கழியப் பெறேன் அந்தோ
தழையிட்ட கொன்றைபுனை தண்டலைநீள்நெறியேயென் தன்மை யெல்லாம்
மழைவிட்டுத் தூவானம் விட்டதில்லையாயிருந்த வண்ணந் தானே 15

துர்ச்சனப் பிள்ளைக்கு ஊரார் புத்தி சொல்வார்

கொச்சையிற்பிள் ளைக்குதவும் தண்டலையார்
வளநாட்டிற் கொடியாய் வந்த
வச்சிரப்பிள் ளைக்குமுன மாதவனேபுத்திசொன்னான் வகையுஞ் சொன்னான்
அச்சுதப்பிள் ளைக்கும்அந்த ஆண்டவரேபுத்திசொன்னார் ஆத லாலே
துர்ச்சனப்பிள் ளைக்கூரார் புத்திசொல்லுவாரென்றே சொல்லுவாரே 16

பொறுமையின் பெருமை

கறுத்தவிட முண்டருளுந் தண்டலையார்
வளநாட்டிற் கடிய தீயோர்
குறித்துமனை யாளரையில் துகிலுரிந்துஐவர்மனங் கோபித் தாரே
பறித்துரிய பொருள்முழுதுங் கவர்ந்தாலும்அடிததாலும் பழிசெய் தாலும்
பொறுத்தவரே அரசாள்வார் பொங்கினவர்காடுறைந்து போவர் தாமே 17

பொறாமை குணத்தவர் இயல்பு

அள்ளித்தெண் ணீரணியுந் தண்டலையார்
வளநாட்டில் ஆண்மை யுள்ளோர்
விள்ளுற்ற கல்வியுள்ளோர் செல்வமுள்ளோர்அழகுடையோர் ஧ன்மை நோக்கி
உள்ளத்தி லழன்றழன்று நமக்கில்லைஎனஉரைத்திங் குழல்வா ரெல்லாம்
பிள்ளைபெற் றவர்தமைப்பார்த் திருந்துபெருமூச்செறியும் பெற்றி யோரே 18

எல்லாம் விதிப்படி நடக்கும்

மண்ணுலகா ளவுநினைப்பார் பிறர்பொருள்மேல்
ஆசைவைப்பார் வலிமை செய்வார்
புண்ணியமென் பதைச்செய்யார் கடைமுறையில்அலக்கழிந்து புரண்டே போவார்
பண்ணுலவு மொழிபாகர் தண்டலையார்வகுத்தவிதிப் படியல் லாமல்
எண்ணமெலாம் பொய்யாகு மௌனமேமெய்யாகும் இயற்கை தானே 19

பகுத்தறிவு இல்லாதார் இயல்பு

சொன்னதைச் சொல்லிளங் கிள்ளையென்பார்
தண்டலையார் தொண்டு பேணி
இன்னத்துக் கின்னதெனும் பகுத்தறிவொன்றில்லாத ஈன ரெல்லாம்
தன்னொத்துக் கண்டவுடன் காணாமல்முறைபேசிச் சாடைபேசி
முன்னுக்கொன் றாயிருந்து பின்னுக்கொன்றாய்நடந்து மொழிவார் தாமே 20

இடமறிந்து நடக்க வேண்டும்

கொடியருக்கு நல்லபுத்தி சொன்னாலும்
தெரியாது கொடையில் லாத
மடையருக்கு மதுரகவி உரைத்தாலும்அவர்கொடுக்க மாட்டார் கண்டீர்
படியளக்குந் தண்டலைநீள் நெறியாரேஉலகமெலாம் பரவிமூடி
விடியல்மட்டு மழைபெயினும் மதின்ஒட்டாங்கிளிஞ்சல்முளை வீசி டாதே 21

தன்பாவந் தன்னைத் தொடரும்

செங்காவி மலர்த்தடஞ் சூழ் தண்டலைநீள்
நெறியேநின் செயலுண் டாகில்
எங்காகிலென் அவரவரெண் ணியதெல்லாமுடியும் இல்லை யாகில்
பொங்காழி சூழுலகில் உள்ளங்கால்வெள்ளெலும்பாய்ப் போக ஓடி
ஐங்காதம் போனாலுந் தன்பாவந்தன்னுடனே ஆகுந் தானே 22

மூடர் தமிழின் அருமை அறியார்

தாயறிவாள் மகளருமை தண்டலைநீள்
நெறிநாதர் தாமே தந்தை
ஆயறிவார் எமதருமை பரவையிடந்தூதுசென்ற தறிந்தி டாரோ
பேயறிவார் முழுமூடர் தமிழருமைஅறிவாரோ பேசு வாரோ
நாயறியா தொருசந்திச் சட்டிபானையின்அந்த நியாயந் தானே 23

ஈயார் வாழ்வு உலகிற்கு பயன்படாது

கட்டுமாங் கனிவாழைக் கனிபலவின்
கனிகளுப கார மாகும்
சிட்டருமவ் வணந்தேடும் பொருளையெல்லாம்இரப்பவர்க்கே செலுத்தி வாழ்வார்
மட்டுலவுஞ் சடையாரே தண்டலையாரேசொன்னேன் வனங்கள் தோறும்
எட்டிமரம் பழுத்தாலும் ஈயாதார்வாழ்ந்தாலும் என்னுண் டாமே 24

புகழுடன் வாழ்பவனே புருடன்

ஓதரிய தண்டலையா ரடிபணிந்து
நல்லனனென் றுலக மெல்லாம்
போதமிகும் பேருடனே புகழ்படைத்துவாழ்பவனே புருடனல்லால்
ஈதலுடன் இரக்கமின்றிப் பொன்காத்தபூதமென இருந்தா லென்ன
காதவழி பேரில்லான் கழுதையோடொக்குமெனக் காண லாமே 25

அன்பில்லாது அன்னமிடுதலும் ஊமைகண்ட கனவும்
தமிழ் ஞானமில்லாதவன் அறிவும் ஒன்று

பரியாமல் லிடுஞ்சோறும் ஊமைகண்ட
கனவும்போல் பரிசி லீயான்
அரிதான செந்தமிழின் அருள்சிறிதும்இல்லாதான் அறியு மோதான்
கரிகால் பூசைபுரி தண்டலைநீள்நெறியாரே கதித்த ஓசை
தெரியாத செவிடன்கா தினிற்சங்குகறித்ததெனச் செப்ப லாமே 26

தன்னுயிர் போல் மன்னுயிரை நி஡னத்தல்

முன்னறிய மறைவழங்குந் தண்டலையார்
ஆகமத்தின் மோழிகே ளாமல்
பின்னுயிரை வதைத்தவனுங் கொன்றவனும்குறைத்தவனும் பெற்று ளோனும்
அந்நெறியே சமைத்தவனும் உண்டவனும்நரகுறுவர் ஆத லாலே
தன்னுயிர்போ லெந்நாளு மன்னுயிருக்கிரங்குவதுந் தக்க தாமே 27

கடவுளடிபணிய நேரமில்லாததற்கு இரங்கல்

உருவெடுத்த நாள்முதலா ஒருசாணும்
வளர்க்கஉடல் உழல்வ தல்லால்
மருவிருக்க நின்பாத மலர்தேடித்தினம்பணிய மாட்டேன் அந்தோ
திருவிளக்கு மணிமாடத் தண்டலைநீள்நெறியே என்செய்தி யெல்லாம்
சருகெரிக்க நேரமன்றிக் குளிர்காயநேரமில்லாத் தன்மையானே 28

பொய்வேடம் ஆகாது

காதிலே திருவேடங் கையிலே
செபமாலை கழுத்தின் மார்பின்
மீதிலே தாழ்வடங்கள் மனதிலேகரவடமாம் வேட மாமே
வாதிலே அயன்தேடுந் தண்டலைநீள்நெறியாரே மனிதர் காணும்
போதிலே மவுனம்இராப் போதிலேருத்ராக்கப் பூனைதானே 29

தானொன்று நினைக்கத் தெய்வம் ஒன்று நினைக்கும்

மானென்று வடிவெடுத்து மாரீசன்
போய்மடிந்தான் மானே யென்று
தேனொன்று மோழிபேசிச் சீதைதனைச்சிறையிருக்கத் திருடிச் சென்றோன்
வானொன்றும் அரசிழந்தான் தண்டலையார்திருஉளத்தின் மகிமை காணீர்
தானொன்று நினைக்க தெய்வமொன்றநினைப்பதுவுஞ் சகசந் தானே 30

பொய் சொன்ன வாய்க்குப் போசனமும் கிடையாது

கைசொல்லும் பனைகாட்டுங் களிற்றுரியார்
தண்டலையார் காணா போலப்
பொய்சொல்லும் வாய்க்குப் போசனமும்கிநSடயாது பொருள் நில்லாது
மைசொல்லும் காரளிசூழ் தாழைமலர்பொய்சொல்லி வாழ்வ துண்டோ
மெய்சொல்லி வாழாதான் பொய்சொல்லிவாழ்வதில்லை மெய்மை தானே 31

சிறியோர் பழிஉரையால் பெரியோர்க்குக் குறைவு இல்லை

அந்தணரை நல்லவரை பரமசிவன்
அடியவரை அகந்தையால் ஓர்
நிந்தனைசொன் னாலுமென்ன வைதாலும்என்னஅதில் நிஷேத முண்டோ
சுந்தரர்க்குத் தூதுசென்ற தண்டலைநீள்நெறியாரே துலங்கும் பூர்ண
சந்திரனைப் பார்த்துநின்று நாய்குரைத்தபோதிலென்ன தாழ்ச்சி தானே 32

பெரியவர்க்குத் தீங்கு செய்வார் தாமே அழிவர்

கோடாமற் பெரியவர்பால் நடப்பதன்றி
குற்றமுடன் குறைசெய் தோர்கள்
ஆடாகிக் கிடந்தவிடத் ததன்மயிருங்கிடவாமல் அழிந்து போவார்
வீடாநற் கதியதவுந் தண்டலையாரேசொன்னேன் மெய்யோ பொய்யோ
கோடாலிக் காம்பேதன் குலத்தினுக்குக்கேடான கொள்கை தானே 33

நடக்கை குலைந்தவர் பேய்

சின்னமெங்கே கொம்பெங்கே சிவிகையெங்கே
பரியெங்கே சிவியா ரெங்கே
பின்னைஒரு பாழுமில்லை நடக்கை குலைந்தாலுடனே பேயே யன்றோ
சொன்னவிலுந் தண்டலையார் வளநாட்டிற்குங்கிலியத் தூபங் காட்டும்
சன்னதமா னதுகுலைந்தால் கும்பிடெங்கேவம்பரிது தனையெண் ணாரே 34

துறவிக்கு வேந்தன் துரும்பு

சிறுபிறைதுன் னியசடையார் தண்டலைசூழ்
பொன்னிவளஞ் செழித்த நாட்டில்
குறையகலும் பெருவாழ்வு மனைவியுமக்களும்பொருளாக் குறித்தி டாமல்
மறைபயில்பத் திரகிரியும் பட்டினத்துப்பிள்ளையுஞ்சேர் மகிமை யாலே
துறவறமே பெரிதாகுந் துறவிக்குவேந்தனொரு துரும்பு தானே 35

மனத்துறவு

பேரிரைக்குஞ் சுற்றமுடன் மைந்தருமா
தருஞ்சூழப் பிரபஞ்சத்தே சத்தே
பாரியை யுற்றிருந்தாலுந் திருநீற்றிற்கழற்காய்போற் பற்றில் லாமல்
சீரிசைக்குந் தண்டலையார் அஞ்செழுத்தைநினைக்கில்முத்தி சேர லாகும்
ஆரியக்கூத் தடுகினுங் காரியமேற்கண்ணாவ தறிவ தானே 36

கடவுளை நம்பினோர் கைவிடார்

இரந்தனையித் தனைநாளும் பரந்தனைநான்
என்றலைந்தா யினிமே லேனும்
கரந்தைமதி சடையணியுந் தண்டலைநீள்நெறியாரே காப்பா ரென்றும்
உரந்தனைவைத் திருந்தபடி யிருந்தனையேல்உள்ளவெல் முண்டாம் உண்மை
மரம்தனைவைத் தவர்நாளும் வாடாமல்தண்ணீரும் வார்ப்பார் தாமே 37

மன்னர் செய்கைக்குத் தக்க பயன்

நாற்கவியும் புகழவரும்ந் தண்டலையார்
வளநாட்டில் நல்ல நீதி
மார்க்கமுடன் நடந்து செங்கோல்புவியாளும் வண்மை செய்த
திர்க்கமுள்ள அரசனையே தெய்வமென்பார்கொடுங்கோன்மை செலுத்தி நின்ற
முர்க்கமுள்ள அரசனுந்தன் மந்திரியும்ஆழ்நரகில் மூழ்கு வாரெ 38

இதற்கு இது அழகு

ஓதரிய வித்தைவந்தால் உரிய சபைக்
கழகாகும் உலகில் யார்க்கும்
ஈதலுடன் அறிவுவந்தால் இனியகுணங்களுக்கழகா யிருக்கு மன்றோ
நீதிபெறு தண்டலையார் திருநீறுமெய்க்கழகாய் நிறைந்து தோன்றும்
காதிலணி கடுக்கனிட்டால் முகத்தினுக்கேஅழகாகிக் காணந் தானே 39

கல்வி இல்லாதார் ஆடம்பரம்

பாரதியார் அண்ணாவி புலவரென்பார்
கல்வியில் பழக்க மில்லார்
சீரறியார் தளையறியார் பல்லக்கேறுவர்புலமை செலத்திக் கொள்வார்
ஆரணியுந் தண்டலைநீள் நெறியாரேஇலக்கணநூல் அறியா ரேனும்
காரிகையாகிலுங் கற்றுக் கவிசொல்லார்பேரிகொட்டக் கடவர் தாமே 40

கல்வி கேள்வி இல்லாதார் உபதேசம் பயன்படாது

அருள்மிகுத்த ஆகமநூல் படித்தறியார்
கேள்வியையும் அறியார் முன்னே
இருவினையின் பயனறியார் குருக்களென்றேஉபதேசம் எவர்க்கும் செய்வார்
வரமிகுத்த தண்டலைநீள் நெறியாரேஅவர்கிரியா மார்க்க மெல்லாம்
குருடனுக்குக் குருடன்கோல் கொடுத்துவழிகாட்டிவருங் கொள்கை தானே 41

நினைத்த போதே அறத்தை செய்வது அறிவுடமை

நேற்றுள்ளார் இன்றிருக்கை நிச்சயமோ
ஆதலினால் நினைந்த போதே
ஊற்றுள்ள பொருளுதவி அறந்தேடிவைப்பதறி வுடைமை யன்றோ
கூற்றுள்ள மலையவருங் தண்டலையாரேசொன்னேன் குடபால் வீசுங்
காற்றுள்ளபோ தெவருந் தூற்றிக்கொள்வதுநல்ல கருமந் தானே 42

ஞானிகள் பொருள் தேடல் இழிவு

வர்க்கத்தார் தமைவெறுத்த விருத்தமாய்
மெய்ஞ்ஞான வடிவ மானோர்
கற்கட்டா கியமடமுங் காணியுஞ்செம்பொனுந்தேடுங் கரும மெலாம்
பொற்கொத்தாஞ் செந்நெல்வயல் தண்டலையாரேசொன்னேன் பொன்னா டாகும்
சொர்கத்தே போம்போதுங் கக்கத்தேராட்டினத்தைச் சுமந்த வாறே 43

பேரியோரை அடுத்தால் விரோதியும் பணிவான்

ஆம்பிள்ளா யெனக்கொடுக்கும் பெரயோரை
அடத்தவரை அவனிக் கெல்லாம்
நாம்பிள்ளா அதிகமென்பாந் நண்ணாரும்ஏவல்செய நாளும் வாழ்வார்
வான்பிள்ளா யெனுமேனித் தண்டலையார்பூடணமாய் வளர்ந்த நாகம்
ஏன்பிள்ளாய் கருடாநீ சுகமோஎன்றுரைத்த விதம்என லாமே 44

புல்லரை அடுப்பதில் பயனில்லை

வடியிட்ட புல்லார்தமை அடுத்தாலும்
விடுவதுண்டோ மலிநீர்க் கங்கை
முடியிட்ட தண்டலைநா தரைப்புகழிற்பெருவாழ்வு முழுது முண்டாம்
மிடியிட்ட வினைதீர்க்குந் தெய்வம்இட்டும்விடியாமல் வீணர் வாயில்
படியிட்டு விடிவதுண்டோ அவரருளேகண்ணாகப் பற்று வீரே 45

கலக்கண்ணீர் உகுத்தாலும் யமன் விடான்

பொலியவளம் பலதழைத்த தண்டலைநீள்
நெறிபாதம் போற்றி நாளும்
வலியவலஞ் செய்தறியீர் மறஞ்செய்வீர்நமன்தூதர் வந்து கூடி
மெலியஅறைந் திடுபொழுது கலக்கண்ணீர்உகுத்தாலும் விடுவ துண்டோ
எலியழுது புலம்பிடினும் பூனைபிடித்ததுவிடுமோ என்செய் வீரே 46

தமிழைக் கரைகண்டவ ரில்லை

மற்றவரோ தமிழ்பாடி நாட்டவல்லார்
நக்கீரர் வலிய ராகி
வெற்றிபுனை மீனாட்சி சுந்தரநாயகரடுத்து விளம்பும் போதில்
பற்றுளதண் டலைவாழுங் கடவுளென்றும்பாராமற் பயப் படாமல்
நெற்றிவிழி காட்டுகினுங் குற்றமேகுற்றமென நிறுத்தி னாரே 47

காலம் அறிந்து செய்வதே தர்மம்

சீரிலகுந் தண்டலையார் திருவருளால்
அகமேறித் செழித்த நாளில்
பாரியென ஆயிரம்பேர்க் கன்னதானங்கொடுக்கும் பலனைப் பார்க்க
நே஢ரடும்பஞ் சந்தனிலே எவ்வளவாகிலுங்கொடுத் தாலும்நீதி யாகும்
மாரிபதின் கலநீரிற் கோடைதனில்ஓர்குடநீர் நண்மை தானே 48

தண்டலையிற் சேராமற் திரிபவர் பயன் பெறார்

பிறக்கும்போ தொருபொருளுங் கொடுவந்த
தில்லைஉயிர் பிறந்து மண்மேல்
இறக்கும்போ திலுங்கொண்டு போவதில்லைஎன்றுசும்மா இருந்து வீணே
சிறக்குந்தா யினும்அருள்வார் தண்டலையிற்சேராமல் தேச மெல்லாம்
பறக்குங்கா கமதிருக்குங் கொம்பறியாதெனத்திரிந்தோர் பயன்பெ றாரே 49

எல்லாம் தெய்வச்செயல் என நினைக்க வேண்டும்

வைதிடினும் வாழ்த்திடினும் இன்பதுன்பம்
வந்திடினும் வம்பு கோடி
செய்திடினினுந் தண்டலைநீள நெறியார்தஞ்செயன்றே தெளிவ தல்லால்
மெய்தவிர அவர்செய்தார் இவர்செய்தார்எனநாடி வெறுக்க லாமோ
எய்தவர்தம் அருகிருக்க அம்பைநொந்தகருமமென்ன இயம்பு வீரே 50

முடிவு வருமுன் தருமம் செய்ய வேண்டும்

வாங்காலமுண்டசெழுங் தண்டலையார்
அடிபோற்றி வணங் கிநாடிப்
போங்காலம் வருமுன்னே புண்ணியஞ்செய்துஅரியகதி பொருந்து றாமல்
ஆங்காலம் உள்ளதெல்லாம் விபசாரமாகியறி வழிந்து வீணே
சாங்காலஞ் சங்கரா சங்கராஎனில்வரும் தருமந் தானே 51

இவர்க்கு உதவி செய்தல் நல்லது

சுற்றமாய் நெருங்கியள்ளார் தனையடைந்தார்
கற்றிருந்தார் துணைவே றில்லார்
உற்றவே தியர்பெரியோர்க் குதவியன்றிப்பிறர்குதவும் உதவி யெல்லாம்
சொற்றநான் மறைபரவுந் தண்டலையாரேசொன்னேன் சுமந்தே நொந்து
பெற்றதாய் பசித்திருக்க பிராமணபோசனநடத்தும் பெருமை தானே 52

துன்மார்க்கர் நன்மார்க்கர் இயல்பு

துன்மார்க்கர்க் காயிரந்தான் சொன்னாலு
மறந்துவிட்டுத் துடுக்கே செய்வர்
சன்மார்க்கர்க் கொருவார்த்தை சொலுமளவேமெய்யதனில் தழும்பாக் கொள்வார்
பன்மார்க்க மறைபுகழுந் தண்டலையாரேசொன்னேன் பதமே யான
நன்மாட்டுக் கோரடியாம் நற்பெண்டிற்கொருவார்த்தை நடத்தை யாமே 53

செங்கோலில் வையம் பரப்புவர்க்கு சுவர்க்கம் கிடைக்கும்

கரப்பார்க்கு நல்லகதி வருவதில்லை
செங்கோலில் கடல்சூழ் வையம்
புரப்பார்க்கு முடிவிலே சுவர்க்கமல்லால்நரகமில்லை பொய்யி தென்றால்
உரப்பார்க்கு நலம்புரியுந் தண்டலை஡ரேசொன்னென் ஒருமை யாக
இரப்பார்க்கு வெண்சோறு பஞ்சமுண்டோஒரகாலு மில்லை தானே 54

கொடுங்கோல் மன்னன் இயல்பு

படுங்கோலம் அறியாமல் தண்டலையார்
திருப்பணிக்கும் பங்கஞ் செய்வார்
நெடுங்கோளுந் தண்டமுமா வீணாகவீணனைபோல் நீதி செய்வார்
கொடுங்கோப மல்லாமல் விளைவுண்டோமழையண்டோ கேள்வி யுண்டோ
கொடுங்கோல்மன் னவன்நாட்டிற் கடும்புலிவாழுங்காடு குணமென் பாரே 55

கெடுபவர் கெடாதவர் இன்னர் என்பது

உள்ளவரைக் கெடுத்தோருங் உதவியற்று
வாழ்ந்தோறுங் உறைபெற் றோரும்
தள்ளிவழக் குரைத்தோருஞ் சற்குருவைப்பழித்தோரும் சாய்ந்தே போவார்
பள்ளவயல் தண்டலையார் பத்தரடிபணிந்தோரும் பாடி னோரும்
பிள்ளைகளைப் பெற்றோரும் பிச்சையிட்டநல்லோரும் பெறுகு வாரே 56

குணத்துக்குத் தக்க செய்கை

விற்பனர்க்கு வாழ்வுவந்தால் மிகவணங்கிக்
கண்ணோட்ட மிகவுஞ் செய்வார்
சொற்பரக்கு வாழ்வுவந்தாற் கண்தெரியாதுஇறுமாந்து துன்பஞ் செய்வார்
பற்பலர்க்கு வாழ்வுதருந் தண்டலையாரேசொன்னேன் பண்பில் லாத
அற்பருக்கு வாழ்வு வந்தால் அர்த்தராத்திரிகுடைமேலா கும்மே 57

பொருளை அபகரித்து தருமம் செய்வதில் பயனில்லை

விசயமிகு தண்டலையார் வளநாட்டில்
ஓருத்தர்சொல்லை மெய்யா எண்ணி
வசைபெருக அநியாயஞ் செய்துபிறர்பொருளையெல்லாம் வலிய வாங்கித்
திசைபெருகுங் கீர்த்தியென்றுந் தன்மமென்றுந்தானமென்றுஞ் செய்வ தெல்லாம்
பசுவினையே வதைசெய்து செருப்பினைத்தானங்கொடுக்கும் பண்பு தானே 58

சிறியோர் உயர் பதவி பெற்றாலும் குணமுடையராகார்

சிறியவரா முழுமூடர் துரைத்தனமாய்
உலகாளத் திறம்பெற் றாலும்
அறிவுடையார் தங்களைப்போற் சர்குணமும்உடையோர்க ளாக மாட்டார்
மறிதருமான் மழுவேந்துந் தண்டலையாரேசொன்னேன் வாரிவாரிக்
குறுணிமைதா னிட்டாலுங் குறிவடிவங்கண்ணாகிக் குணங்கொ டாதே 59

இத்தன்மை உடையார்க்கு இவை இல்லை எனல்

கற்றவற்குக் கோபமில்லை கடந்தவர்க்குச்
சாதியில்லை கருணை கூர்ந்த
நற்றவற்கு விருப்பமில்லை நல்லவருக்கொருகாலு நரக மில்லை
கொற்றவருக் கடிமையில்ல தண்டலையார்மலர்பாதங் கும்பிட் டேத்தப்
பெற்றவர்க்கு பிறப்பில்லை பிச்சைசொற்றினுக்கில்லை பேச்சு தானே 60

நல்ல பொருளை மட்டிக்குக் கொடுக்கக் கூடாது

பரங்கருணை வடிவாகுந் தண்டலையார்
வளநாட்டிற் பரருஞ் சேர்ந்த
சரங்குலவு காமகலை தனையறிந்தஅதிரூபத் தைய லாரை
வரம்புறுதா ளாண்மையில்லா மட்டிகளுக்கேகோடுத்தால் வாய்க்கு மோதான்
குரங்கினது கையில் பூமாலைதானக் கொடத்த கொள்கை தானே 61

நல்ல பெண்களால் நலமுண்டு

பிரசமுண்டு வரிபாடுந் தண்டலையார்
வளநாட்டிற் பெண்க ளோடு
சரசமுண்டு போகமுண்டு சங்கீதம்உண்டுசுகந் தானே யுண்டிங்கு
உரைசிறந்த வறுமையுண்டோ இடுக்கமுண்டோஒன்றுமில்லை உலகுக் கெல்லாம்
அரிசியண்டேல் வரிசையுண்டாம் அக்காளுண்டாகில்மச்சான் அன்புண் டாமே 62

வித்தக மந்திரி இல்லாச் சபையில் நீதி இல்லை

தத்தைமொழி உமைசேருந் தண்டலையார்
பொன்னிசேரும் வளந்தழைத்த நாட்டிற்
வித்தகமந் திரியில்லாச் சபைதனிலேநீதியில்லை வேந்தர்க் கெல்லாம்
புத்திநெறி நீதிசொல்லு மந்திரியில்லாதொருவர் போதிப் பாரோ
நித்தலும்உண் சோற்றில்முழுப் பூசணிக்காய்மறைத்ததுவும் நிசம தாமோ 63

நிருபர்முன் சமயமறிந்து பேச வேண்டும்

நேசமுடன் சபையில்வந்தால் வேளையறிந்
திங்கிதமா நிருபர் முன்னே
பேசுவதே உசிதமல்லால் நடுவிலொருவன்குழறிப் பேச் செல்லாம்
வாசமிகுந் தண்டலைநீள் நெறியாரேஅபிடேக மலிநீராடிப்
பூசைபண்ணும் வேளையிலெ கரடியைவிட்டொட்டுவது போலுந் தானே 64

கெடுவான் கேடு நினைப்பான்

மண்ணுலகிற் பிறர்குடியை வஞ்சனையிற்
கெடுப்பதற்கு மனதி னாலே
உன்னிடினும் உரைத்திடினும் அவன்றானேகெடுவனென் பதுண்மை யன்றோ
தென்னவன்சோ ழன்பணியுந் தண்டலைநீள்நெறியாரே தெரிந்து செய்யுந்
தன்வினைதன் னைச்சுடும்ஓட் டப்பம்வீட்டைச்சுடவுந் தான்கண் டோ மே 65

பெரியோர் சென்ற வழியைத் தள்ளலாகாது

முன்பெரியோர் தொண்டுபட்டு நடந்தவழி
தனைப்பழித்து முரணே பேசிப்
பின்பலரை யுடன்கூட்டி நூதனமாநடத்துவது பிழைபா டெய்தில்
துன்பறியாக் கதியருளுந் தண்டலைநீள்நெறியாரே தூயா ளாகி
அன்புளத்தா யைபழித்து மகளேதோசெயத் தொடங்கும் அறிவு தானே 66

கடவுளரைத் தவிர மனதர்மேல் பாடலாகாது

தண்ணமருந் தண்சோலை தண்டலைநீள்
நெறியேநின் தன்னைப் பாடில்
எண்ணமிக இம்மையிலும் மறுமையிலும்வேண்டியதுண் டிதைஓ ராமல்
மண்ணின்மிசை நரத்துதிகள் பண்ணியலைந்தேதிரிபா வாண ரெல்லாம்
வெண்ணெய்தம திடத்திருக்க நெய்தேடிகொண்டலையும் வீணர் தாமே 67

இவற்கு இது துணை

அந்தணர்க்கு துணைவேதம் அரசர்க்குத்
துணைவயவாள் அவனிமீது
மைந்தருக்குத் துணைதாயர் தூதருக்குத்துணைமதுர வார்த்தை யன்றோ
நந்தமக்குத் துணையான தண்டலைநீள்நெறியாரே நண்ப ரான
சுந்தரர்க்குத் துணைநாளும் ஏழையர்க்குத்தெய்வமே துணையென் பாரே 68

இவர் இதற்கு அஞ்சார்

போரஞ்சார் அதிவீரர் பொருளஞ்சார்
விதரணஞ்சேர் புருடர் தோயும்
நீரஞ்சார் மறைமுனிவர் நெருப்பஞ்சார்கற்புடைய நிறைசேர் மின்னார்
வாரஞ்சா முலையிடஞ்சேர் தண்டலையாரேசொன்னேன் மதமா வென்னுங்
காரஞ்சா திளஞ்சிங்கங் கனத்தவலியாந்தூதன் காலஞ் சானே 69

எது நேரிடினும் அவர் செய்கை ஓழியாது

உபசாரஞ் செய்பவரை விலக்கிடினும்
அவர்செய்கை ஒழிந்துபோ காது
அபசாரஞ் செய்வாரை அடித்தாலும்வைதாலும் அதுநில் லாது
சுபசாரத் தண்டலையார் வளநாட்டிற்திருடருக்குத் தொழில் நில்லாது
விபசாரஞ் செய்வாரை மெனியெல்லாம்சுட்டாலும் விட்டி டாரெ 70

இழிந்த பிரபுக்கள் தரத்துக்குத் தகுந்த பரிசு கொடார்

சகமிக்க தண்டலையா ரடிபோற்று
மகராசர் சபையில் வந்தால்
சுகமிக்க வேசையற்குப் பொன்நூறுகொடுப்பர் தமிழ்சொன்ன பேர்க்கோ
அகமிக்க சோறிடுவர் அந்தணருக்கெனில்நாழி அரிசி ஈவார்
பகடுக்கோ பணம்பத்துத் திருப்பாட்டுக்கொருகாசு பாலிப் பாரே 71

பணத்தின் உயர்வு

பணந்தானே அறிவாகும் பணந்தானே
வித்தையுமாம் பரிந்து தேடும்
பணந்தானே குணமாகும் பணமில்லாதவர்பிணமாம் பான்மை சேர்வர்
பணந்தானே பேசுவிக்குந் தண்டலைநீள்நெறியாரே பார்மீதிற் றான்
பணந்தானே பந்தியிலே குலந்தானேகுப்பையிலே படுக்குந் தானெ 72

அடியார் எவர்க்கும் பயப்படார்

புனங்காட்டுமன் னும்விண்ணும் அஞ்சவருங்
காலனையும் போடா என்றே
இனங்காட்டு மார்கண்டன் கடிந்துபதினாறுவய தென்றும் பெறறான்
அனங்காட்டுந் தண்டலையார் அடியாரெல்லாமொருவர்க் கஞ்சு வாரோ
பனங்காட்டு நரிதானுஞ் சலசலப்புக்கொருநாளும் பயப் படாதே 73

ஊரில் ஒருவனே தோழன் ஆரும் அற்றவளே தாரம்

சீரிலகுந் தண்டலையார் வளநாட்டில்
ஒருதோழன் தீமை தீர
வாரமிகும் பிள்ளைதனை அரிந்துண்டான்ஒருவேந்தன் மணந்து கொண்ட
ஆர்வமிகு மனைக்கிழத்தி ஆண்டிச்சிவடிவுகொண்டா ளாத லாலே
ஊரிலொரு வன்தோழன் ஆரும் அற்றதேதாரம் உண்மை தானே 74

அகத்துறவு

தானவனா கியஞானச் செயலுடையார்
மாதர்முலை தழுவினாலும்
ஆனதொழில் வகைவகையாச் செய்தாலும்அனுபோகம் அவர்பா லுண்டோ
கானுறையுந் தண்டலையாரடி போற்றுஞ்சுந்தரனார் காமி போலாய்
மேனவினுஞ் சுகம்படுக்கை மெத்தையறியாதெனவெ விளம்பி னாரே 75

சோறு எல்லாம் செய்யும்

சோறென்ன செய்யு மெல்லாம் படைத்திடவே
செய்யும்அருள் சுரந்து காக்கும்
சோறென்ன செய்யு மெல்லாம் அழித்தடவேசெய்யும் அதன் சொரூப மாக்கும்
சோறென்ன எளியதோ தண்டலையார்தம்பூசை துலங்கச் செய்யும்
சோறென்ன செய்யுமெனிற் சொன்னவண்ணஞ்செயும்பழமை தோன்றுந் தானே 76

பித்தருக்கு தன்குணமே சிறந்ததாம்

எத்தாருக்கும் உலுத்தருக்கும் ஈனருக்கும்
மூடருக்கும் இரக்கம் பாரா
மத்தருக்குங் கொடிதாமவ் வக்குணமேநற்குணமா வாழ்ந்து போவார்
பத்தருக்கு நலங்காட்டு தண்டலையாரேயறிவார் பழிப்பா ரேனும்
பித்தருக்கு தன்குணமே நூலினுஞ்செம்மையதான பெற்றி யாமே 77

அவரவர் இயற்கைக்கு தக்கபடி நடக்க வேண்டும்

பன்னகவே ணிப்பரமர் தண்டலையார்
நாட்டிலுள்ள பலபேருங் கேளீர்
தன்னறிவு தன்நினைவு தன்மகிமைக்கேற்றநடை தகுமே யல்லால்
சின்னவரும் பெரியவர்போல் நடந்தால்உள்ளதுபோம் சிறிய காகம்
அன்னநடை நடக்கப்போய்த் தன்னடையுங்கெட்டவகை யநகுந் தானே 78

பெரியோரைப்போல் சிறியோரும் தொழில் நடத்த ஆரம்பிப்பர்

பேரான கவிராய ருடன்சிறிய
கவிகளும்ப்ர பந்தஞ் செய்வார்
வீராதி வீரருடன் கோழைகளும்வாள்பிடித்து விருது சொல்வார்
பாராளுந் தண்டலைநீள் நெறியாரெஇருவகையமு பகுத்துக் காணில்
ஆராயுமகதேவ ராடிடத்துப்பேய்களு நின்றாடு மாறே 79

இவரேல்லாம் கள்ளர்

செழுங்கள்ளு நிறைசோலைத் தண்டலைநீள்
நெறியாரே திருடிக் கொண்டே
எழுங்கள்ளர் நல்லகள்ளர் பொல்லாதகள்ளரினி யாரோ என்றால்
கொழுங்கள்ளர் தம்மிடங்கும் பிடுங் கள்ளர்திருநீறு குழைக்கங் கள்ளர்
அழுங்கள்ளர் தொழுங்கள்ளர் ஆசாரக்கள்ளரிவர் ஐவர் தாமே 80

பெரியோர் சொல்லும் எண்ணமும் ஒன்றாயிருக்கும்

தனத்திலெ மிகுத்தசெழுங் தண்டலையார்
பொனினிவளந் தழைத்த நாட்டில்
இனத்திலே மிகும்பெரியோர் வாக்குமனம்ஒன்றாகி எல்லாஞ் செய்வார்
சினத்திலெ மிகுஞ் சிறியோர் காரியமோசொல்வதொன்று செய்வ தொன்று
மனத்திலே பகையாகி உதட்டிலேஉறவாகி மடிவார் தாமே 81

உலகத்தோடு ஓட்டி நடக்க வேண்டும்

தேரோடு மணிவீதித் தண்டலையார்
வளங்காணும் தேச மெல்லாம்
போரோடும் வில்படைத்து வீராதிவீரரென்னும் பகழே பெற்றார்
நேரோடும் உலகத்தோ டொன்றுபட்டுநடப்பதுவே நீதி யாகும்
ஊரோட உடனோட நாடோ டநடுவோடல் உணர்வு தானே 82

இதைவிட இது சிறந்தது

இழைபொருத்த முலைபாகர் தண்டலையார்
வளநாட்டில் எடுத்த ராகம்
தழுதழுத்துப் பாடுவதின் மௌனமாயிருப்பதுவே தக்க தாகும்
குழகுழத்த கல்வினுங் கேள்வியினுங்கல்லாமை குணமெ நாளுங்
வழுவழுத்த உறவதனின் வயிரம்பற்றியபகையே வண்஡மதானே 83

சிவனடியாரல் உயர்வு தாழ்வு இல்லை

அருப்பயிலுந் தண்டலைவாழ் சிவனடியார்
எக்குலத் தோரானா லென்ன
உருப்பயிலும் திருநீறுஞ் சாதனமும்கண்டவுடன் உகந்து போற்றி
இருப்பதுவே முறைமையல்லால் ஏழையென்றுஞ்சிறியறேன்றும் இகழ்ந்து கூறின்
நெருப்பினையே சிறிதொன்று முன்றானைதனில்முடிய நினைத்த வாறே 84

பெண்ணாசை ஆகாது

உரங்காணும் பெண்ணாசை கொடிதாகும்
பெண்புத்தி உதவா தாகும்
திரங்காணும் பெண்வார்த்தை தீதாகும்பெண்சென்மம் சென்ம மாமோ
வரங்காணுந் தண்டலைநீள் நெறியாரேபெண்ணிடத்தின் மயக்கத் தாலே
இரங்காத பேர்களுண்டோ பெண்ணென்றஉடன் பேயும் இரங்குந் தானே 85

பரத்தையர் சேர்க்கை கூடாது

மையிலே தோய்ந்தவிழி வஞ்சியரை
சேர்ந்தவர்க்கு மறுமையில்லை
மெய்யிலே பிணியுமுண்டாங் கைப்பொருளுங்கேடாகி விழல ராவார்
செய்யிலெ வளந்தழைத்த தண்டலையார்வளநாட்டில் தெரிந்த தன்றோ
கையிலெ புண்ணிருக்க கண்ணாடிபார்ப்பதென்ன கருமந் தானே 86

பெரியோர் தகாத இடத்தில் எதையுஞ் செய்யார்

காலமறி தண்டலையார் வளநாட்டிற்
கொலைகளவு கள்ளே காமம்
சாலவரு குருநிந்தை செய்வர்பால்மேவியறஞ் செய் தற்குச்
சீலமுடையோர் நினையார் பனையடியிலேயிருந்து தெளிந்த ஆவின்
பாலினையே குடித்தாலுங் கள்ளென்பார்தள்ளென்பார் பள்ளென் பாரே 87

சூதினால் துன்பமே வரும்

கைக்கெட்டா தொருபொருளுங் கண்டவர்க்கு
நகையாகுங் கனமே யில்லை
இக்கட்டாம் வருவதெல்லாம் லாபமுண்டோகவறுகையி லெடுக்க லாமோ
திக்கெட்டே றியகீர்த்தித் தண்டலையார்வளநாட்டிற் சீசீ யென்னச்
சொக்கட்டா னெடுத்த வர்க்குச் சொக்கட்டான்சூதுபொல்லாச் சூதுதானே 88

இடத்துக்கேற்க மண் சிறக்கும்

தனமேவும் புற்றடிமண் குருந்தடிமண்
பிரமகுண்டந் தன்னி லேய்மண்
மனமேவு மணியுடனே மந்திரமும்தந்திரமும் மருந்து மாகி
இனமேவுந் தண்டலையார் தொண்டருக்குவந்தபிணி யெல்லாந் தீர்க்கும்
அனுபோகந் தொலைந்தவுடன் சித்தியாம்வேறும்உள அவிழ்தந் தானே 89

உயிரைவிட மானம் பெரிது

கான்அமருங் கவரிஓரு மயிர்படினும்
இறக்குமது கழுதைக் குண்டோ
மானமுடன் வாழ்பவனே மாபுருடன்சுயோதனனை மறந்தா ருண்டோ
ஆனகஞ்சேர் ஒலிமுழங்குந் தண்டலையாரேசொன்னேன் அரைக்கா சுக்குப்
போன அபிமானம் இனி ஆயிரம் பொன்கொடுத்தாலும் பொருந்திடாதே 90

துரைகளை அடுத்திருப்பவர்களுக்கு நன்மையுண்டு

நிலைசேரும் அதிகவித ரணசுமுக
துரைகளுடன் நேசமாகிப்
பலநாளு மேயவரை அடுத்தவர்க்குப்பலனுண்டாம் பயமு மில்லை
கலைசேருங் திங்களணி தண்டலையாரேசொன்னேன் கண்ணிற்காண
மலைமீதி லிருப்பவரை வந்துபன்றிபாய்வதெந்த வண்ணந் தானே 91

பெரியவர் சிறியவர் இயல்பு

பொறுமையுடன் அறிவுடையார் இருந்தஇடம்
விளக்கேற்றி புகுத வேண்டும்
கெருவமுள்ளார் அகந்தையுடன் இறுமாந்துநடந்துதலை கீழா வீழ்வார்
வறுமையினும் மறுமையினுங் காணலாம்தண்டலையார் வாழுநாட்டில்
நிறைகுடமே தளும்பாது குறைகுடமேகூத்தாடி நிற்ப தாமே 92

நல்லோர் செல்வம் பலர்க்கும் பயன்படும்

ஞாலமுறு நல்லவர்க்குச் செல்வம் வந்தால்
எல்லவர்க்கும் நாவ லோர்க்கும்
காலமறிந் தருமையயுடன் பெருமையறிந்துதவிசெய்து கனமே செய்வார்
மாலறியாத் தண்டலைநீள் நெறியாரேஅவரிடத்தே வருவார் யாரும்
ஆலமரம் பழுத்தவுடன் பறவையின்பால்சீட்டெவரே அனுப்பு வாரே 93

நாணம் இல்லாத தன்மை

சேணிலகு மதிசடையார் தண்டலையார்
வளநாட்டிற் சிறந்த பூணிற்
காணவாரு நாணுடையார் கனமுடையார்அல்லாதார் கரும மெல்லாம்
ஆணவலம் பெண்ணவலம் ஆடியகூத்தவலமென அலைந்து கேடாம்
நாணமில்லாக் கூத்தியர்க்கு நாலுதிக்கும்வாயிலெனு நடத்தை யாமே 94

அடக்கமில்லா மனைவி பிடாரி

அடுத்தமனை தொறும்புகுவாள் கணவனுணு
முனமுண்பாள் அடக்க மில்லாள்
கடுத்தமொழி பேசிடுவாள் சிறுதனந்தேடுவள்இவளைக் கலந்து வாழ்தல்
எடுத்தவிடைக் கொடியாரே தண்டலையாரேஎவர்க்கும் இன்பமாமோ
குடித்தனமே பெறவேண்டிப் பிடாரிதனைப்பெண்டுவைத்துக் கொண்ட தாமே 95

செல்வருக்கு வலிமை உண்டு

களித்துவரும் செல்வருக்கு வலிமையுண்டு
மிடியருக்குக் கனகந்தா னுண்டோ
வளைத்தமலை எனுஞ்சிலையார் தண்டலைசூழ்தரும்உலக வழக்கம் பாரீர்
ஒளித்திடுவர் தம்மனையிற் பெண்டீரைகண்டவரும் ஒன்றும் பேசார்
இளைத்தவன்பெண் டீரென்றால் எல்லார்க்குமைத்துனியாய் இயம்பு வாறே 96

பிறர் வருத்தம் அறியாதவர்

நொந்தவரும் பசித்தவரும் விருந்தினரும்
விரகினரும் நோயுள் ளோரும்
தந்தமது வருத்தமல்லார் பிறருடையவருத்தமது சற்றும் எண்ணார்
இந்துலவு சடையாரே தண்டலையாரேசொன்னேன் ஈன்ற தாயின்
அந்தமுலைக் குத்துவலி சவலைமகவோசிறிதும் அறிந்தி டாதே 97

எவ்வளவு செழித்தாலும் இரவலர்க்குச் சுகமில்லை

ஆழியெல்லாம் பாலாகி அவனியெல்லாம்
அன்னமய மானா லென்ன
சூழவரும் இரவலர்க்குப் பசிதீரஉண்டிருக்குஞ் சுகந்தானுண்டோ
ஏழுலகும் பணியவரும் தண்டலையாரேசென்னேன் எந்தநாளும்
நாழிநெல்லுக் கொருபுடவை விற்றாலும்நிருவாணம் நாய்க்குத் தானே 98

அற்பருக்கு எங்கும் உயர்வு கிடையாது

கொச்சையிலே பாலுமுண்டோ கூத்தியர்கள்
தம்மிடத்திற் குணந்தா னுண்டோ
துச்சரிடத் தறிவு ண்டோ துச்ச ரெங்கேபோனாலுந் துரையாவரோ
நச்சரவத் தெடையாரே தண்டலையாரேயிந்த நாட்டல் லாமல்
அச்சியிலே போனாலும் அகப்பையரைக்காசதன்மேல் கொள் வாரே 99

கயவர் தங் குணத்தை விடார்

நித்தம்எழு நூறுநன்றி செய்தாலும்
ஓருதீது நேர வந்தால்
அத்தனையுந் தீதென்பார் பழிதருமக்கயவர்குணம் அகற்ற லாமோ
வித்தகஞ்சேர் தண்டலையார் வளநாட்டிற்சாம்பவிட்டி விளக்கி னாலும்
எத்தனை செய்தாலுமென்ன பித்தளைக்குத்தன்நாற்றம் இயற்கை தானே 100
சிலபிரதிகளில் காணப்படும் அதிகப் பாடல்கள்

வம்பர் அதிகாரம் இருப்பதும் இல்லாததும் ஒன்று

வம்பரெல்லாம் ஆதிக்க மிகுந்திருந்தால்
என்னவது மாறி ஓய்ந்த
பம்பரமாய் மூலையினிற் கிடந்திட்டால்என்ன ளதிற் பலனுமுண்டோ
கமபுலவும் தண்டலையார் வளநாட்டில்வருந்துபல கழுதை தாமும்
அம்புவியிற் கிடந்ததென்ன பாதாளந்தனிற்கிடந் தாகுந் தானே 101

பொருள் தேடும் முறை

தண்டலையா ரடிபணிந்து தவந்தானம்
உபகாரந் தருமஞ் செய்து
கொண்டபொருள் விலைவாசி காணிதேடிக்கோடி கொடுப்ப தல்லால்
வண்டருமா யொன்றுபத்து விலைகூறிஅநியாய வட்டி வாங்கிக்
கண்டவர்தந் கடுந்தேட்டுக் கண்ணையறக்கொடுக்குமிது கருமந் தானே 102

ஒன்று சொன்னால் ஒன்று செய்தல்

இது கருமம் இதனாலே இதைமுடிப்பா
யெனத்தொழிலை எண்ணிச் செய்தால்
அதுகருமம் பாராமல் திருடியும் அள்ளியும்புரட்டா யலைவ தெல்லாம்
மதியணியுந் தண்டலையார் வளநாட்டில்நீராடு மாந்தர் தங்கள்
முதுகிளைத்தே யெனச் சொன்னால் முலைமீதுகையிட்ட முறைமை தானே 103

சிறியொர் எப்படி நடந்தாலும் பெரியோர் ஆகமாட்டார்

பார்க்குளறி விருந்தாலும் படித்தாலுங்
கேட்டாலும் பணிந்து வேத
மார்க்கமுடன் நடந்தாலும் சிறியவர்க்குப்பெரியவர்தம் மகிமையுண்டோ
ஆர்க்கும்அருங் கதியுதவுந் தண்டலையாரேசொன்னேன் ஆகா யத்தில்
ஊர்க்குருவி தானுயரப் பறந்தாலும்பருந்தாகா துண்மை தானே 104

எல்லாம் தெய்வச்செயல்

வல்லமையால் முடிவதுண்டோ தலைகீழாய்
நின்றாலும் வருவ துண்டோ
அல்லதுதான வன்செயலே யல்லாமல்தன்செயலால் ஆவ துண்டோ
புல்லறிவால் மயங்காமல் தண்டலையார்அடிபணிந்து புத்தி யுண்டாய்
இல்லதுவா ராதுநமக் குள்ளதுபோகாதெனவே யிருக்க லாமே 105

காரியமறியார் செய்கையின் இழிவு

பேருரைகண் டறியாது தலைச்சுமைஏ
டுகள்சுமந்து பிதற்று வோனும்
போரில்நடந் தறியாது பதினெட்டாயுதஞ்சுமந்த புல்லி யோனும்
ஆரணிதண் டலைநாதரக மகிழாப்பொருள்சுமந்த அறிவிலேனும்
காரியமொன் றறியாக்குங்கு மஞ்சுமந்தகழுதைக்கொப் பாவர் தாமே 106

பூமியில் பிறந்தோர் அனைவரும் மக்களாகார்

கற்பூரவல்லியொரு பாகர்செழுந்
தண்டலையார் கடல் சூழ்ந்த
நற்பூமிதனிற் பிறந்தோர்ரெல் லோருமக்களென நாட்ட லாமோ
அற்பூரும் பண்புடையார் நற்குணமும்பண்பிலார் அழகுங் காணிற்
பொற்பூவில் வாசனையும் புன்முருக்கம்பூவுமெனப் புகல லாமே 107

தருமப் பயன்

சலியாமல் தண்டலையில் நாயகனார்
அருள்கொண்டு தருமஞ் செய்யப்
பொலிவாகிக் கொழுமீதில் வந்தபொருள்ஈந்தவைதாம் போக மீந்தால்
மலிவாகிச் செல்வமுண்டாம் வயல்முழுதும்விளைந்திடுநன் மாரி யாகும்
கலியாணப் பஞ்சமல்லை களப்பஞ்சம்இல்லையொரு காலுந் தானே 108

இரத்தலிலும் ஒழங்கு

இரக்கத்தா லுலகாளுந் தண்டலையா
ரேசிவனே யெந்த நாளும்
இரக்கத்தான் புறப்பட்டீ ரென்தனைய,ம்இரக்கவைத்தீ ரிதனா லென்ன
இரக்கத்தா னதிபாவம் இரப்பதுதீதென்றாலு மின்மை யலே
இரக்கப்போ னாலுமவர் சிறக்கப்போவதுகரும மென லாமே 109

 

To Download In PDF click here

Advertisements

உலகநீதி

Posted on

உலகநீதி

இந்நூற் பெயர் உலகநீதி என்பதும், இதனை இயற்றியவர் உலகநாதன் என்னும் பெயருடையவரென்பதும் இதன் இறுதிச் செய்யுளால் விளங்குகின்றது. இதனை இயற்றியவர் ஒளவையார் என்று சிலர் எழுதியிருப்பது மாறுபாடாகும். ஒளவையார் இயற்றியது என்பதற்கு ஆன்றோர் வழக்கு முதலிய சான்று ஒன்றுமில்லை. இது பெரும்பாலும் பேச்சு வழக்கு நடையிலேயே அமைந்திருக்கிறது. இதிற் சொல்லப்பட்டனவெல்லாம் யாவரும் கைக்கொள்ள வேண்டிய சிறந்த நீதிகள் என்பதில் ஐயமில்லை. சிறுவர்களும் எளிதாகப் படித்துப்பாடம் பண்ணக்கூடியவாறு எளிய நடையில் ஓசை நலத்தோடு விளங்குவது இதற்குத் தனியாகவுள்ள சிறப்பியல்பு ஆகும். இதனை இயற்றியவர் முருகக் கடவுளிடத்திலும், வள்ளிநாய்ச்சியாரிடத்திலும் பக்தியுடையவரென்பது ஒவ்வொரு பாட்டின் இறுதியிலும் வள்ளிபங்கனாகிய முருகனை வாழ்த்துவாயாக என நெஞ்சை நோக்கிக் கூறுதலால் வெளியாகின்றது. இவர் இருந்த காலம் இடம் முதலியன தெரியவில்லை. ஒளவையார் இயற்றிய ஆத்திசூடி, கொன்றைவேந்தன் முதலியவற்றைப் போலவே இந்நூலும் தமிழ்நாட்டில் சிறுவர் சிறுமியர் அனைவரும் படித்துப் பயனெய்தற்குரியதாய் விளங்குகின்றது.

காப்பு

உலக நீதி புராணத்தை யுரைக்கவே
கலைக ளால்வருங் கரிமுகன் காப்பு.

உலக நீதி புராணத்தை – உலக நீதியாகிய பழைய முறைமைகளை, உரைக்க – யான் கூறுவதற்கு, கலைகள் ஆய்வு அரும் – வேதம்முதலிய நூல்களாலும் ஆராய்ந்து காண்பதற்கு அரிய, கரிமுகன் காப்பு – யாணை முகத்தையுடைய விநாயகக் கடவுள் காப்பாவார். என்றவாறு.

சூத்திரம்

ஓதாம லொருநாளும் இருக்க வேண்டாம்
ஒருவரையும் பொல்லாங்கு சொல்ல வேண்டாம்
மாதாவை ஒருநாளும் மறக்க வேண்டாம்
வஞ்சனைகள் செய்வாரோ டிணங்க வேண்டாம்
போகாத இடந்தனிலே போக வேண்டாம்
போகவிட்டுப் புறஞ்சொல்லித் திரிய வேண்டாம்
வாகாரும் குறவருடை வள்ளி பங்கன்
மயிலேறும் பெருமாளை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே.

ஓதாமல் ஒருநாளும் – (நூல்களைப்) படிக்காமல் ஒருநாளாவது, இருக்கவேண்டாம் – (நீ) இருக்கக்கூடாது, ஒருவரையும் பொல்லாங்கு – எவரையும் தீய சொற்களால், சொல்லவேண்டாம் – நிந்திக்காதே, மாதாவை ஒரு நாளும் – தாயை ஒருபோழுதும், மறக்க வேண்டாம் – மறவாதே, வஞ்சனைகள் செய்வாரோடு – கபடச்செயல்களைச் செய்யுங் கீழ்மக்களுடன், இணங்க வேண்டாம் – சேராதே, போகாத இடந்தனிலே – தாகத இடத்திலே, போக வேண்டாம் – போகாதே, போகவிட்டுப் புறம் சொல்லி – (ஒருவர்) உன்னிடம் வந்து போன பின்னர் அவரைப்பற்றி இழிவாகக் கூறி, திரிய வேண்டாம் – அலையாதே, வாகு ஆரும் – தோள்வலி நிறைந்த, குறவருடை – குறவருடைய (மகளாகிய), வள்ளி பங்கன் – வள்ளிநாச்சிiயாரைப் பக்கத்தில் உடையவனாகிய, மயில் ஏறும் பெருமாளை – மயிலின் மீது ஏறி நடத்தும் முருகக்கடவுளை, நெஞ்சே வாழ்த்தாய் – மனமே வாழ்த்துவாயாக.

நெஞ்சாரப் பொய்தன்னைச் சொல்ல வேண்டாம்
நிலையில்லாக் காரியத்தை நிறுத்த வேண்டாம்
நஞ்சுடனே யொருநாளும் பழக வேண்டாம்
நல்லிணக்க மில்லாரோ டிணங்க வேண்டாம்
அஞ்சாமல் தனிவழியே போக வேண்டாம்
அடுத்தவரை யொருநாளுங் கெடுக்க வேண்டாம்
மஞ்சாருங் குறவருடை வள்ளி பங்கன்
மயிலேறும் பெருமாளை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே.

நெஞ்சு ஆர பொய் தன்னை – மனப்பூர்வமாகப் பொய்யை, சொல்லவேண்டாம் – சொல்லாதே, நிலை இல்லா காரியத்தை – உறுதியில்லாத காரியத்தை, நிறுத்தவேண்டாம் – தாபிக்க வேண்டாம், நஞ்சுடனே – விடத்தையுடைய பாம்பு போன்றவர்களுடனே, ஒரு நாளும் – ஒரு பொழுதும், பழக வேண்டாம் – சேர்ந்து பழகாதே, நல் இணக்கம் இல்லாரோடு – நல்லநடத்தை நட்பு இல்லாதவர்களுடன், இணங்க வேண்டாம் – நட்பு கொள்ளாதே, அஞ்சாமல் – பயமில்லாமல், தனி வழி போகவேண்டாம் – தனிமையாக வழிச் செல்லாதே, அடுத்தவரை ஒரு நாளும் – உன்னிடத்து வந்துசேர்ந்தவரை ஒருபொழுதும், கெடுக்க வேண்டாம் – கெடுக்காதே, மஞ்சு ஆரும் குறவருடை – வலிமை மிகுந்த குறவருடைய (மகளாகிய), வள்ளி பங்கன் – வள்ளிநாச்சியாரைப் பக்கத்தில் உடையவனாகிய, மயில் ஏறும் பெருமாளை – மயிலின்மீது ஏறி நடத்தும் முருகக் கடவுளை, நெஞ்சே வாழ்த்தாய் . மனமே (நீ) வாழ்த்துவாயாக.

மனம்போன போக்கெல்லாம் போக வேண்டாம்
மாற்றானை யுறவென்று நம்ப வேண்டாம்
தனந்தேடி யுண்ணாமற் புதைக்க வேண்டாம்
தருமத்தை யொருநாளும் மறக்க வேண்டாம்
சினந்தேடி யல்லலையுந் தேட வேண்டாம்
சினத்திருந்தார் வாசல்வழிச் சேறல் வேண்டாம்
வனந்தேடுங் குறவருடைய வள்ளி பங்கன்
மயிலேறும் பெருமாளை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே.

மனம் போன போக்கு எல்லாம் – உள்ளம் சென்றபடியெல்லாம், போக வேண்டாம் – செல்லாதே, மாற்றானை உறவு என்று – பகைவனை உறவினன் என்று, நம்ப வேண்டாம் – நம்பாதே, தனந்தேடி உண்ணாமல் – பொருளை (வருந்திச்) சம்பாதித்துச் செலவிடாமல், புதைக்கவேண்டாம் – மண்ணிற் புதைக்காதே, தருமத்தை ஒருநாளும் – அறஞ்செய்தலை ஒருபொழுதும், மறக்க வேண்டாம் – மறக்காதே, சினம் தேடி – கோபத்தை அடைந்து, அல்லலையும் – (அதனால்) விளையும் துன்பத்தினையும், தேட வேண்டாம் – தேடாதே, சினந்து இருந்தார் வாசல் வழி – கோபித்திருந்தாருடைய வாசல் வழியாகவும், சேர வேண்டாம் – செல்லாதே, வனம் தேடும் குறவருடை – காட்டின் கண் (விலங்கு முதலியன) தேடித்திரியம் குறவருடைய (மகளாகிய), வள்ளி பங்கன் – வள்ளிநாச்சியாரைப் பக்கத்தில் உடையவனாகிய, மயில் ஏறும் பெருமாளை – மயிலின்மீது ஏறி நடத்தும் முருகக்கடவுளை, நெஞ்சே வாழ்த்தாய் . மனமே வாழ்த்துவாயாக.

குற்றமொன்றும் பாராட்டித் திரிய வேண்டாம்
கொலைகளவு செய்வாரோ டிணங்க வேண்டாம்
கற்றவரை யொருநாளும் பழிக்க வேண்டாம்
கற்புடைய மங்கையரைக் கருத வேண்டாம்
கொற்றவனோ டெதிர்மாறு பேச வேண்டாம்
கோயிலில்லா ஊரிற்குடி யிருக்க வேண்டாம்
மற்றுநிக ரில்லாத வள்ளி பங்கன்
மயிலேறும் பெருமாளை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே.

குற்றம் ஒன்றும் பாராட்டி – (ஒருவர் செய்த) தவறை மட்டும் எடுத்துச் சொல்லி, திரிய வேண்டாம் – அலையாதே, கொலைகளவு செய்வாரோடு – கொலையும் திருட்டும் செய்கின்ற தீயோருடன், இணங்க வேண்டாம் – சேராதே, கற்றவரை ஒருநாளும் – (கல்விப்) பண்டிதர்களை ஒரு பொழுதும், பழிக்கவேண்டாம் – பழிக்காதே, கற்பு உடைய மங்கையரை – கற்புடைய பெண்களை, கருத வேண்டாம் – இச்சிக்க வேண்டாம், கொற்றவனோடு – அரசனோடு, எதிர் – எதிரே நின்று, மாறு பேசவேண்டாம் – எதிர்பான சொற்களைப் பேசாதே, கோயில் இல்லா ஊரில் – கோயில் இல்லாத ஊரில், குடி இருக்க வேண்டாம் – குடியிருக்காதே, மற்று நிகர் இல்லாத – பிறர் எவரும் ஒப்பாகாத, வள்ளி பங்கன் – வள்ளிநாச்சியாரைப் பக்கத்தில் உடையவனாகிய, மயில் ஏறும் பெருமாளை – மயிலின்மீது ஏறி நடத்தும் முருகக்கடவுளை, நெஞ்சே வாழ்த்தாய் – மனமே வாழ்த்துவாயாக.

வாழாமற் பெண்ணைவைத்துத் திரிய வேண்டாம்
மனையாளைக் குற்றமொன்றும் சொல்ல வேண்டாம்
வீழாத படுகுழியில் வீழ வேண்டாம்
வெஞ்சமரிற் புறங்கொடுத்து மீள வேண்டாம்
தாழ்வான குலத்துடனே சேர வேண்டாம்
தாழ்ந்தவரைப் பொல்லாங்கு சொல்ல வேண்டாம்
வாழ்வாருங் குறவருடை வள்ளி பங்கன்
மயிலேறும் பெருமாளை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே.

பெண்ணை வைத்து – மனையாளை (வீட்டில் துன்புற) வைத்து, வாழாமல் – (அவளோடு கூடி) வாழாமல், திரியவேண்டாம் – அலையாதே, மனையாளைக் குற்றம் ஒன்றும் – மனைவியின் மேல் குற்றமான சொல் யாதொன்னும், சொல்ல வேண்டாம் – சொல்லாதே, வீழாத படுகுழியில் – (மறுபடியும்) எழுந்திருக்க முடியாத (துன்பப்) படுகுழியில், வீழ வேண்டாம் – வீழ்ந்துவிடாதே, வெஞ்சமரில் புறங் கொடுத்து – கொடிய போரில் எதிர் நின்று சண்டை செய்யாமல் முதுகுகாட்டி, மீளவேண்டாம் – திரும்பிவாராதே, தாழ்வான குலத்துடன் – தாழ்ந்த இழிவான செயல்கள் புரிவாரோடு, சேர வேண்டாம் – கூடாதே, தாழ்ந்தவரை – ஏழைகள் மீது, பொல்லாங்கு – தீங்கு, சொல்லவேண்டாம் – சொல்லாதே, வாழ்வு ஆரும் குறவருடை – செல்வம் நிறைந்த குறவருடைய (மகளாகிய), வள்ளி பங்கன் – வள்ளிநாச்சியாரைப் பக்கத்தில் உடையவனாகிய, மயில் ஏறும் பெருமாளை – மயிலின்மீது ஏறி நடத்தும் முருகக்கடவுளை, நெஞ்சே வாழ்த்ததாய் – மனமே வாழ்த்துவாயாக.

வார்த்தைசொல்வார் வாய்பார்த்துத் திரிய வேண்டாம்
மதியாதார் தலைவாசல் மிதிக்க வேண்டாம்
மூத்தோர்சொல் வாhத்தைதனை மறக்க வேண்டாம்
முன்கோபக் காரரோ டிணங்க வேண்டாம்
வாத்தியார் கூலியைவைத் திருக்க வேண்டாம்
வழிபறித்துத் திரிவாரோ டிணங்க வேண்டாம்
சேர்த்தபுக ழாளனொரு வள்ளி பங்கன்
திருக்கைவே லாயுதனைச் செப்பாய் நெஞ்சே.

வார்த்தை சொல்வார் வாய்பார்த்து – வாயாடிகளின் வாயைப் பார்த்துக் கொண்டு, திரிய வேண்டாம் – அவரோடுகூட அலையாதே, மதியாதார் தலைவாசல் – உன்னை மதிக்காதவருடைய கடைவாயிலில், மிதிக்க வேண்டாம் – அடியெடுத்து வைக்காதே, மூத்தோர் சொல் – பெரியோர் கூறுகின்ற, வார்த்தைதனை – சொற்களை, மறக்கவேண்டாம் – மறவாதே, முன்கோபக்காரரோடு – முன்கோப முடையாருடனே, இணங்க வேண்டாம் – சேராதே, வாத்தியார் கூலியை – உபாத்தியாயரின் சம்பளத்தை, வைத் திருக்க வேண்டாம் – (கொடுக்காமல்) வைத்துக்கொள்ளாதே, வழிபறித்துத் திரிவாரோடு – வழி மடக்கித் திரிந்து பொருள் தேடுவாரோடு, இணங்க வேண்டாம் – சேராதே, சேர்ந்த புகழாளன் – ஷட்டிய புகழுடையவனாகிய, ஒரு – ஒப்பற்ற, வள்ளி பங்கன் – வள்ளிநாச்சியாரைப் பக்கத்தில் உடையவனாகிய, திரு கை வேலாயுதனை – அழகிய கையின்கண் வேற்படையையுடைய முருகக்கடவுளை, நெஞ்சே செப்பாய் . மனமே புகழ்வாயக.

கருதாமற் கருமங்கள் முடிக்க வேண்டாம்
கணக்கழிவை யொருநாளும் பேச வேண்டாம்
பொருவார்தம் போர்க்களத்திற் போக வேண்டாம்
பொதுநிலத்தி லொருநாளும் இருக்க வேண்டாம்
இருதார மொருநாளுந் தேட வேண்டாம்
எளியாரை எதிரிட்டுக் கொள்ள வேண்டாம்
குருகாரும் புனங்காக்கும் ஏழை பங்கன்
குமரவேள் பாதத்தைக் கூறாய் நெஞ்சே.

கருமங்கள் கருதாமல் – (செய்யத்தக்க) காரியங்கள் (செய்யும் உபாயத்தை) யோசியாமல், முடிக்க வேண்டாம் – முடிக்க முயலாதே, அழிவு கணக்கை ஒருநாளும் – பொய்க் கணக்கை ஒருபொழுதும், பேசவேண்டாம் – பேசாதே, பொருவார் – போர்செய்வாருடைய, போர்க்களத்தில் – போர் (நடக்கும்) இடத்தின்கண், போக வேண்டாம் – போகாதே, பொது நிலத்தில் ஒருநாளும் – பொதுவாகிய இடத்தில் ஒருபொழுதும், இருக்க வேண்டாம் – (குடி) இராதே, இருதாரம் ஒருநாளும் – இரு மனைவியரை ஒரு பொழுதும், தேட வேண்டாம் – தேடிக்கொள்ளாதே, எளியாரை – ஏழைகளை, எதிரிட்டுக் கொள்ள வேண்டாம் – பகைத்துக் கொள்ளாதே, குருகு ஆரும் – பறைவைகள் நிறைந்த, புனங்காக்கும் – தினைப்புனத்தைக் காத்த, ஏழை பங்கன் – வள்ளிநாச்சியாரைப் பக்கத்தில் உடையவனாகிய, குமரவேள் பாதத்தை – குமரவேளின் திருவடியை, நெஞ்சே கூறாய் . மனமே புகழ்வாய்.

சேராத இடந்தனிலே சேர வேண்டாம்
செய்தநன்றி யொருநாளும் மறக்க வேண்டாம்
ஊரோடுங் குண்டுணியாய்த் திரிய வேண்டாம்
உற்றாரை உதாசினங்கள் சொல்ல வேண்டாம்
பேரான காரியத்தைத் தவிர்க்க வேண்டாம்
பிணைபட்டுத் துணைபோகித் திரிய வேண்டாம்
வாராருங் குறவருடை வள்ளி பங்கன்
மயிலேறும் பெருமாளை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே.

சேராத இடந்தனிலே – சேரக்கூடாத இடங்களில், சேர வேண்டாம் – போக வேண்டாம், செய்த நன்றி – ஒருவர் செய்த உதவியை, ஒருநாளும் – ஒருபொழுதும், மறக்க வேண்டாம் – மறக்காதே, ஊரோடும் குண்டுணியாய் – ஊர்முழுவதும் கோள் சொல்பவனாக, திரிய வேண்டாம் – அலையாதே, உற்றாரை – உறவினரை, உதாசினங்கள் சொல்ல வேண்டாம் – இகழ்ச்சியாகக் கூறவேண்டாம், பேர் ஆன – புகழ் அடைதற்குரிய காரணமாகிய, காரியத்தை – காரியத்தை, தவிர்க்க வேண்டாம் – (செய்யாது) விட வேண்டாம், பிணைபட்டுத் துணைபோகி – (ஒருவனுக்கு) உடன்பட்டுத் துணையாகச் சென்று, திரிய வேண்டாம் – அவன் செல்லும் கெட்ட வழிக்கெல்லாம் போய் அலையாதே, வார் ஆரும் குறவர் உடை – பெருமை நிறைந்த குறவருடைய (மகளாகிய), வள்ளி பங்கன் – வள்ளிநாச்சியாரைப் பக்கத்தில் உடையவனாகிய, மயில் ஏறும் பெருமாளை – மயிலின்மீது ஏறி நடத்தும் முருகக்கடவுளை, நெஞ்சே வாழ்த்தாய் – மனமே வாழ்த்துவாயாக.

மண்ணினின்று மண்ணோரஞ் சொல்ல வேண்டாம்
மனஞ்சலித்துச் சிலுகிட்டுத் திரிய வேண்டாம்
கண்ணழிவு செய்துதுயர் காட்ட வேண்டாம்
காணாத வார்த்தையைக்கட் டுரைக்க வேண்டாம்
புண்படவே வார்த்தைதனைச் சொல்ல வேண்டாம்
புறஞ்சொல்லித் திரிவாரோ டிணங்க வேண்டாம்
மண்ணளந்தான் தங்கையுமை மைந்தன் எங்கோன்
மயிலேறும் பெருமாளை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே.

மண்ணில் நின்று – நிலத்தில் நின்று, மண் ஓரம் – மண்ணைப்பற்றி ஒருதலைச் சார்பாக, சொல்ல வேண்டாம் – பேசாதே, மனம் சலித்து – உள்ளச்சலிப்பினால், சிலுகிட்டு – (யார்மாட்டும்) சண்டையிட்டு, திரிய வேண்டாம் – அலையாதே, கண் அழிவு செய்து – அருளை அழித்து, துயர் காட்ட வேண்டாம் – பிற (உயிர்களுக்குத்) துன்பஞ் செய்யாதே, காணாத கட்டுவார்த்தையை – காணாதவற்றைப்பற்றிய கட்டுவார்த்தைகளை, உரைக்க வேண்டாம் – சொல்லாதே, புண்பட வார்த்தைதனை – (கேட்போர் மனம்) புண்படுமாறு சொற்களை, சொல்ல வேண்டாம் – சொல்லாதே, புறம் சொல்லித் திரிவாரோடு – புறங்கூறி அலைபவருடன், இணங்க வேண்டாம் – சேராதே, மண் அளந்தான் – நிலத்தை (மூவடியால்) அளந்த திருமாலுக்கு, தங்கை உமை – தங்கையாகிய ஊமாதேவிக்கு, மைந்தன் எம்கோன் -மகனுக்குத் தலைவனும் ஆகிய, மயிலேறும் பெருமாளை – மயிலின்மீது ஏறி நடத்தும் முருகக்கடவுளை, நெஞ்சே வாழ்த்ததாய் – மனமே வாழ்த்துவாயாக.

மறம்பேசித் திரிவாரோடு டிணங்க வேண்டாம்
வாதாடி வழக்கழிவு சொல்ல வேண்டாம்
திறம்பேசிக் கலகமிட்டுத் திரிய வேண்டாம்
தெய்வத்தை யொருநாளும் மறக்க வேண்டாம்
இறந்தாலும் பொய்தன்னைச் சொல்ல வேண்டாம்
ஏசலிட்ட உற்றாரை நத்த வேண்டாம்
குறம்பேசி வாழ்கின்ற வள்ளி பங்கன்
குமரவேள் நாமத்தைக் கூறாய் நெஞ்சே.

மறம்பேசித் திரிவாரோடு – வீரமொழி கூறி (போருக்கு) அலைபவனுடன், இணங்க வேண்டாம் – சேராதே, வாதாடி அழிவு வழக்கு – வாது கூறிக் கெடு வழக்கு, சொல்ல வேண்டாம் – கூறாதே, திறம் பேசிக் கலகம் இட்டு – வலிமை கூறிக் கலகம் செய்து, திரிய வேண்டாம் – அலையாதே, தெய்வத்தை ஒருநாளும் – இறைவனை ஒருபொழுதும், மறக்க வேண்டாம் – மறக்காதே, இறந்தாலும் பொய்தன்னை – (கூறாதிருப்பின்) இறக்க நேரிட்டாலும் பொய்யை, சொல்ல வேண்டாம் – சொல்லாதே, ஏசல் இட்ட உற்றாரை – இகழ்ச்சி செய்த உறவினரை, நத்த வேண்டாம் – விரும்பாதே, குறம்பேசி வாழ்கின்ற – குறிசொல்லி வாழும் (குடியிற் பிறந்த), வள்ளி பங்கன் – வள்ளிநாச்சியாரைப் பக்கத்தில் உடையவனாகிய, குமரவேள் நாமத்தை – முருகவேளின் பெயர்களை, நெஞ்சே கூறாய் . மனமே சொல்லித் துதிப்பாயாக.

அஞ்சுபேர் கூலியைக்கைக் கொள்ள வேண்டாம்
அதுவேதிங் கென்னின்நீ சொல்லிக் கேளாய்
தங்சமுடன் வண்ணான்நா விதன்றன் கூலி
சகலகலை யோதுவித்த வாத்தியார் கூலி
வஞ்சமற நஞ்சறுத்த மருத்துவிச்சி கூலி
மகாநோவு தனைத்தீர்த்த மருத்துவன்றன் கூலி
இன்சொலுடன் இவர்கூலி கொடாத பேரை
ஏதேது செய்வானோ ஏமன் றானே.

அஞ்சுபேர் கூலியை – ஜவருடைய கூலியை, கைக்கொள்ளவேண்டாம் – கைப்பற்ற வேண்டாம் (கொடுத்துவிட வேண்டாம்), அது ஏது என்னின் – அக் கூலி யாது என்று கேட்பின், சொல்ல நீ கேளாய் – நான் சொல்கிறேன் நீ கேட்பாயாக, வண்ணான் கூலி – வண்ணானுடைய கூலியும், நாவிதன் கூலி – அம்பட்டன் கூலியும், சகல கலை ஓதுவித்த – பல கலைகளையும் படிப்பித்த, வாத்தியார் கூலி – ஆசிரியர் கூலியும், வஞ்சம் அற நஞ்சு அறுத்த – வஞ்ச மனப்பான்மை சிறிதும் இல்லையாக நஞ்சுக்கொடி அறுத்த, மருத்துவிச்சி கூலி – மருத்துவிச்சியின் கூலியும், மகா நோயைத் தீர்த்த – நீக்குதற்கு அரிய கொடிய நோயினை நீக்கிய, மருத்துவன் கூலி – வைத்தியன் கூலியுமாகிய, இவர் கூலி – இவர்கட்குக் கொடுக்க வேண்டிய கூலியை, தஞ்சமுடன் இன்சொல்லுடன் – அன்புடனும் இன்சொல்லோடும், கொடாதபேரை – கொடுக்காதவர்களை, ஏமன் – இயமன், ஏதுஏது – என்ன என்ன துன்பம், செய்வானோ – செய்வானோ, (நான் அறியேன்).

கூறாக்கி யொருகுடியைக் கெடுக்க வேண்டாம்
கொண்டைமேற் பூத்தேடி முடிக்க வேண்டாம்
தூறாக்கித் தலையிட்டுத் திரிய வேண்டாம்
துர்ச்சனராய்த் திரிவாரோ டிணங்க வேண்டாம்
வீறான தெய்வத்தை யிகழ வேண்டாம்
வெற்றியுள்ள பெரியோரை வெறுக்க வேண்டாம்
மாறான குறவருடைய வள்ளி பங்கன்
மயிலேறும் பெருமாளை வாழ்த்தாய் நெஞ்சே.

ஒரு குடியை கூறு ஆக்கி – ஒரு குடும்பத்தைப் பிரித்து, கெடுக்க வேண்டாம் – கெடுக்காதே, பூத்தேடி – (கடவுளுக்குரியதான) பூவை (வலிந்து) தேடி, கொண்டைமேல் – தலைமயிரில், முடிக்க வேண்டாம் – முடித்துக் கொள்ளாதே, தூறு ஆக்கித் தலையிட்டு – அவதூறு பேசி அதே வேலையாக இருந்து, திரிய வேண்டாம் – திரியாதே, துர்ச்சனராய்த் திரிவாரோடு – தீயவர்களாகி (ஊர்தோறும்) அலைபவருடன், இணங்க வேண்டாம் – சேராதே, வீறு ஆன தெய்வத்தை – பெருமையுடையனவாகிய தெய்வங்களை, இகழ வேண்டாம் – இகழாதே, வெற்றி உள்ள பெரியோரை – மேன்மையுடைய பெரியோர்களை, வெறுக்க வேண்டாம் – வெறுக்காதே, மாறு ஆன குறவர் உடை – போரை விரும்பும் இயல்புடைய குறவர்களுடைய (மகளாகிய), வள்ளி பங்கன் – வள்ளிநாச்சியாரைப் பக்கத்தில் உடையவனாகிய, மயில் ஏறும் பெருமாளை – மயிலின்மீது ஏறி நடத்தும் முருகக்கடவுளை, நெஞ்சே வாழ்த்ததாய் – மனமே வாழ்த்துவாயாக.

ஆதரித்துப் பலவகையாற் பொருளுந் தேடி
அருந்தமிழால் அறுமுகனைப் பாட வேண்டி
ஓதுவித்த வாசகத்தால் உலக நாதன்
உண்மையாய்ப் பாடிவைத்த உலக நீதி
காதலித்துக் கற்றோருங் கேட்ட பேருங்
கருத்துடனே நாடோறுங் களிப்பி னோடு
போதமுற்று மிகவாழ்ந்து புகழுங் தேடிப்
பூலோக முள்ளளவும் வாழ்வர் தாமே

உலகநாதன் என்னும் புலவன் பல நல் வழியாற் பொருள் சேர்த்து, பின்பு, தமிழ் மொழியால் முருகக் கடவுளைப் பாட விரும்பி, அப்பெருமான் உணர்த்திய வாசகங்களாற் பாடி வைத்த ‘உலகநீதி’ என்னும் இந் நூலை விரும்புடன் கற்றவரும் கேட்டவரும் நல்லெண்ணமும், மனமகிழ்ச்சியும், ஞானமும், வாழ்வும், புகழும் உடையவர்களாய் உலக முள்ளவரையும் வாழ்வார்கள்.

முற்றும்